ANNELER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN

Her yıl Mayıs ayının ikinci pazarı dükkanların vitrinlerinden, gazetelerin, televizyonların reklam ilanlarından geldiğini anladığımız, çoğu zaman annelerimizin "bir tatlı söz yeter" diyeceğini bile bile hediye seçmek için tüketim kaosuna giriştiğimiz Anneler Günü yine geldi çattı. 

Ancak annesi olmayan çocukların yanı sıra çocuğu olmayan annelerin de en hüzünlü günlerinden biridir Anneler Günü. Hele de o anneler çocuklarını savaşta kaybettilerse... 

Annelerimiz O kadar dertli o kadar hüzünlü ki bunu anlatmaya kelimeler yetmiyor.

Şehit Anneleri,   Cumartesi Anneleri,  Barış anneleri,   Emekçi anneler, Tecavüze uğrayan anneler, Dövülen anneler,  Eve kapatılan anneler,. Sefalet içindeki anneler bunlar saymakla bitmez. Dini, dili, ırkı, mezhebi, dünya görüşü ne olursa olsun onların hepsi anne hiç biri yüreğinde hiç bitmeyecek olan evlat acısını çekmek istemiyorlar ve erkek hegemonyası üzerine kurulmuş bulunan dünyamızda annelere bu acıyı çektirmeye hakkımız olmadığını düşünüyorum. Bizide bir anne dünyaya getirdi.

Gördüğü her bebeği kendi evladı gibi seven Hayata komplekslerinden arınmış olarak gülümseyebilen Koşulsuz ve karşılıksız tek sevginin evlat sevgisi olduğunu fark eden Her ne şartta olursa olsun, onun için inadına yaşamaya çalışan annelerimizin sadece anneler günü değil tüm günlerinin savaşların olmadığı barış, huzur ve sevgi içinde geçmesini dileğimle Anneler Gününüz Kutlu olsun.

İsa  YURT

Sevdaya düştümü İnsani beşer,

Engel bilmez dağı taşı delermiş,

Padişahlar men'ine ferman eylese,

Varır divanı-srayın goncasını yolarmış.

Göğde gark olunca gebe bulutlar,

Emrolmadan yer yüzüne yağarmış,

Uzasada Ay karanlık derin geceler,

Ardılı şafaklanır güneş doğarmış.

Sabır kazanına düşünce  yaşam,

Zaman ocağında kaynar çiğken pişermiş,

Düşünde azmetsin  öndeki İnsan,

Arnacında sur dayanmaz, kale  düşermiş.

Yeterki var olsun bir avuç azılı tohum,

Saçılınca Dünyayı-alemi yeşil sararmış,

Haramiler ayazında üşürse İnsana,

Varıp Tanrıların ocağından ateş çalarmış.

Medetsizim baş kaldırıp Bayrağı çektim,

Helallaşıp dostlarla geleceğin yoluna çıktım,

Öfkemi vicdanımın kınından sıyırıp çektim,

Böyle olunca yeni Dünya sancılarla doğarmış.

                                         Hüseyin gökalp

                                  4 Mayıs 2008 ANKARA.

Birde benim yüreğim titrer...

Yanıltmasın sizi, gündüzleri bu şehrin gülümsemesi
Aslında bu şehir kan ağlıyor her gece
Güneş bile mecbur olmasa belki de
Doğmaz bir daha bu şehrin üstüne
Dedim ya bu şehir kan ağlıyor her gece

Akşam olup güneş battığında
Hüzün yarasa gibi çöker bu şehrin üstüner30;
Çökerder30;
Bu şehrin gecelerinde kan ağlar kimsesizler
Gözyaşları, viran sokakların kirli kaldırımlarına düşerken
Acılar resmedilir çaresizliği anlatan
ve gözyaşlarıyla çizilir hepsi
Çizilir, çizilir de
Yürekler çivi olur sonrasında
Asılır bütün bu resimler gecenin tam ortasına

Sahteliklerin yansımasıdır
Gündüzleri bu şehrin gülümsemesi
Duygusuz yüreklerin aldanmasıdır bütün tebessümleri
Oysa geceler, çok başkadır bu şehirde...
Gecenin karanlığı çöktüğünde bu şehrin üstüne
Toplanmaya başlanır çöplüklerindeki kâğıtlar.
Titrer eller, titrer yürekler ve şehir titrerde
Yedi tepesinde yükselir
Çaresiz, canhıraş ağıtlar
Gözyaşları kan rengi olur da
Geceleri melekler ağlar bu şehirde

Hele birde
Rüzgârın hoyrat zemherisi
Tıkladığında bir gecekondunun camsız penceresini,
Bağırınca bir yetim, anne çok üşüyorum diye.
Gözyaşları parlar gecenin içinde
Bir çift gözün hüznü düşer duvardaki eski bir resme.

Lal olmuş dil, dile gelir.
Ah adamım ah! Ölmenin sırası mıydı şimdi?
Sırası mıydı der de!
Ölüm vermez ona, onu kimsesiz bırakmanın hesabını
Ağlar genç kadın biçare
Ağlar genç kadın çaresizce

Koparken her gece aynı rutin fırtına...
Kader yükler, ne kadar acı varsa kimsesizlerin sırtına
Yem olur birileri her gece bu şehirde
Kararmış yürekleriyle, aç bir çakal gibi avını arayan
Ya da bir vampir gibi, Karanlık sokaklarda taze kan bekleyen
Vicdan yoksunu puştlara

Her acı bir ayaz düşürür gecenin ortasına
Ateş yakılan tenekelerin etrafında,
Hüzünr17;e bürünür ısınmaya çalışan yüzler.

Yeter artık diyen yüreklerin eşliğinde,
Bir sessizlik korosu seslenir
Yıkık ve yalnızlıklar sahnesinden.
Yalnızlık ve kimsesizliğin son bestesi
Tınılarını düşürürken bu şehrin mazgallarına
Güftesini yazar bir kız çocuğu
Yüreğinden gelen çığlıklarlar30;

Masumiyetinin çalınışı yaralarken yüreğini
Uzanan her kahpe el, tuz basar yarasına
Kimseler görmese de onun gözyaşlarını
Bir melek ağlar küçücük yüreğinde
Bir yıldızı avuçlar, titreyen elleri ile gökyüzünden
Bastırır yarasının tam orta yerine ama nafile
Yarası iyileşmeyecektir asla
Ve o hep yaşayacaktır yüreğinde ki o yasla!

Sabaha karşı...
Bir köpek ulumaya başlar, kimsesizliğin makamında.
Bir sarhoş nara atar, varla yokun tam ortasına!

Bir çocuk belirir karanlığın içinden
Dayamış bir naylon torbayı yüzüne,
Nefeslenirken, nefessizliğin içine,
Bir tiner kokusu yayılır
Kırmızı halılarla süslü salonlara
Anlık bir telaş kaplar yürekleri
Korku ya da acıma!
Ne fark eder ki
Nasılsa unutulacak hepsi, güneş doğduktan sonra.
Ve düşecekler hepsi, ihtişam denilen çobanın peşine

Bir şampanya kadehinde bir zeytin tanesi titrerken
Başka bir yerde, kirli yüzlerin içinde zeytin karası gözler
Birde benim yüreğim titrer bu şehirde her gece
Birde benim yüreğim titrer...

İHSAN TURHAN

BANA ETME NAZ

Düşündüğüm gibisiniz Naz,

      Ne fazlası var nede az.

      Ama şimdi daha güzelsiniz etme itiraz.

Zaman yoğurdu bedenini,

Fırınında pişirdi düşlerini.

Yıllar güzellikler bahşetti varlığına,

Pazardan alamayacağın kadar.

      Zaman kazandı farkına varmadan,

O engin ustalığıyla yontuldu düşlerimiz.

Göğüslerin şimdi daha anlamlı,

Kalçalarından asılan ağırlığın nedeni,

Hayat verdiğin can parçalarıdır  yaşam yolunda,

Yeni hayatlara,

Dalların şimdi filiz vermektedir,

      Çiçeklerden oluşmuş meyveler gibi

 İşte böyle Naz,

 Güzel kadınsınız, vakur ve güvenle edalı duruşunuz,

Düşlerinizde İnsanlığa varışınız,

 Hadi salını görkemli caddelerde biraz,

Mevsim güze dönüyor şu günler son yaz

      Akınca zaman elimizden,

      Ne çıkar bağırsak avaz, avaz.

Saçlarınız topuklanıyor, omuzlarınızdan dalınıza düştüğü yerde.

      Gülüşünüz ayçöreği gibi yumuşak,

      Yüzünüzdeki çizgiller, hatlar,

Onlar zamanın ressamlığının hüneridir.

Oluşmuştur yaşam tuvalin de dans ederken fırçalar.

      Şehrinin sokaklarında kaç tanedir naz,

Safran gibisiniz hazanda açmış,

Belki de çiçekler deryasından geldi geçmişiniz.

Naz,

Yaslan düşün biraz.

Düştüm gözlerinize

Bir istavrit yavrusunun

İstanbul boğazında,

 Deniz suyuna ansızın düştüğü gibi.

Güvercinde yuva yapmış gözbebeğinizin tam ortasına

Farklısınız naz babamın evi saydığım Dünyada,

Kaç tane tanıdım ki,

Sizin gibi yaşayan,

Alıcı kuş kadar şahbaz.

Düşleri muhkem,doğru bildiğinden şaşmaz.

Tohum her zaman topraktan azdır Naz.

Oysa ben sevme beribenzeri dostu-yürekten.

Ve dönmem İnsanlığın yol aldığı sürekten,

Kavli kararım böyledir işte Naz.

                    2

     Kendimi Kaf dağının ardındaki mülkü-sahip sanırım.

Bazen deniz tokmaklayan balıkçı olurum.

Bazen dağlarda saklarım ahımı.

Bazen garip bir serçe misali bir dala tünemiş,

Bazen alıcı bir kuş olurum şahbazından,

Bezen kendin arayan adam,

Bezende ders veririm ana doluda köy kahvelerinin kürsüsünden,

Yaşamın en yüksek profösrleri köylülere.

Bazen Hallacı Mansurla yüzülür derim,

Pir Sultanla baş veririm darağacında,

Bazen bir sevdadır yaşamak,

Salıveririm düşlerim bir güzelin ardından.

Sonunun nereye varacağını düşünmeden,

Ama yüereğim ağzımda,

Tasasını taşırım sevdiğimin,

Bir kına saklar gibi saklarım onu ar yanımda.

     Söyle naz,

     Sana kimden kaldı duruşundaki miras,

Kaç koyak çiçeklerinden çaldın güzelliğini,

     Kaç meltem getirdi kokunu deniz aşırı yerlerden,

Kaç İnsan senin varlığından haberi oldu

     Sen fazlasın naz, onlar az.

Nazların sayısı azdır, Naz.

     Öyle derinden geliyor ki Naz,

Sarsarak, düşlerimdeki hatılları,

Bir mahşeri imtihan oluyorum karşısında,

İnsanlığa dair derslerden,

Geçip kalacağımı düşünmeden,

Bir ibadet edercesine pürü dikkat,

İnsan değerlidir insanca anlatarak,

İşte naz buralarda o değeri arıyorum.

Dostluğu kavi ve derin,

     Fazladır soframızda teşekkür,

Bu kıtlık kıyamette,

Varsa saklayalım,

Kırılacak engin ruhlardan uzak insanlar adına,

Onları toplasın bir süpürge serinliğinde teşekkürler,

İnsanlığın akışına katmak için.

      Biz derin dalalım koyusundan sohbete,

Vurgun yersekte olsun varsın kısmet,

Bana ölüm yok yaşarken,

Ölünce de haberim olmaz zaten

Buldum ya yüreğimin yanına koyacak yürek

Düşlerim ondan dolayıdır kıpır, kıpır,

Gözlerimin bakışları ürkek, sesim sevinç'

çe titrek.

Yaşanmaz sevdasız Naz,

Düşeceğim tut kollarımdan biraz,

     Kayıtlara geçilsin,

      Sevdasızlığa ettiğim itiraz.

                                                 Hüseyin Gökalp

                                           Darboğaz

.

GÜNEYLİ BİR SEVDA

Bir kadın,

Güneyli bir kadın,

Bende sevda,

Yalvarsam yakarsam gönlüme,

Ne fayda.

Yeşili bozkıra kesildi dağların,

Bağ bozumu şenlikleri başladı çoktan,

Selamı kesildi kadim dostların,

Gönlümün bayrakları yarıya indi,

Düşlerim hüzüne büründü,

Zaman eğirmekte ömrümüzü,

Bir pahıl ucuzlukla bereketten uzakta.

Varıp gidecek hâlda değilim,

Sizin oraların havasını solumaya,

Hareket saati ertelenmiş, bütün trenlerin,

Taşımıyor artık mektupları,

Posta tatarları.

Sularına versem kendimi çakıtın,

Seyhan gölüne götürsün diye,

Oda kurudu ana kaynaklarından.

Belki dağsıl bir yel götürür diye,

Çıktım Medetsizlerin zirvesin,

Yelde kesilmiş oralarda,

 Sebebi nedir bilemem,

Sendendir akıldanda yoksunluğum zaten.

Nazarlık boncuk alıp salsam diye düşündüm,

Çerçicilerde gelmiyor.

Harman hasat da kesat,

Sanki son kertesinde sabır,

İşte böyle buralarda durum,

Güneyli bir kadın,

Bnede dellenmiş bir sevda

 bilemiyorum,

Senin gönlünden benim geçip geçmediğimi.

Düşlerine bir sevda filizi gibi düşüp düşmediğimi,

İşte buna derler sevda,

Güneyli bir kadındır bende sevda.

Umudum yarınlara doğru akıp gitmekte,

Bu ayda, olmazsa akan zamanların içinde,

Nasıl olsa sevecektir bir ayda,

Gönül kendini öyle eğlemektedir.

İşte sevda,

Güneyli kadın orada durmakta,

Gönlüm hep doğrulduğunda sana varmakta

Sen tanıdın mı ölümü,

Bir yudum suda,

Bir bardak çayda,

Bülbül konup göçmüş,

Gül açmazsa ne fayda.

İşte buna derler sevda,

Güneyli bir kadındır bende deniz gibi sevda.

                    Hüseyin Gökalp

                   Darboğaz.19.9.2007

Yürek deli olur

Baş dertli

Sevda esrikleştir insanı

Bazen geceler derin kuyulara dönüşür

Zeliha nın, Yusuf’u attırdığı kuyulara

      Bazen dağların ardına düşer dertle insan,

Şirine sevdasındanmış, vebali günahı Ferhat’ın

 Gidip de yüreğini gürz yapıp deldiği,

Su getirdiği dağların ardına düşüyor insan,

 Kavuşmak’tır İnsanın yaşam yolarında yürümesindeki am